Το Ισλάμ, ο Μακρόν, ο Ερντογάν και η Ελλάδα

 Γιώργος Καραμπελιάς  (*)

Έχω επαναλάβει αναρίθμητες φορές, τα τελευταία χρόνια, πως υπάρχει ένα και μόνο αποφασιστικό ζήτημα που μπορεί να επιτρέψει μία ανατροπή των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας, της Ευρώπης και γενικότερα του χριστιανικού κόσμου – δυτικού και ορθόδοξου. Και αυτό δεν είναι οι οικονομικές αντιθέσεις, όπως πολλοί φαντάζονται.

Πολύ σημαντικότερο είναι η μετατροπή της Τουρκίας –κάτω από την ηγεσία του Ερντογάν– σε διεκδικητή της ηγεσίας όχι απλώς των «μουσουλμάνων» αλλά του ισλαμισμού. Και ο ισλαμισμός είναι η διεκδίκηση της κυριαρχίας των μουσουλμάνων πάνω στους υπόλοιπους πληθυσμούς. Στις δυτικές κοινωνίες, ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 –όπως είχε γίνει σε ένα βαθμό και στη Ρωσία μετά τον πόλεμο στο Αφγανιστάν– ο ισλαμισμός αναδεικνύεται σταδιακώς ως η κυρίαρχη εσωτερική αντίθεση των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Και αυτό το δημιούργησε η «ανέμελη», για να μην πω εγκληματική, συμπεριφορά των αρχουσών ελίτ μπροστά στην ενίσχυση των μουσουλμανικών μεταναστευτικών ρευμάτων, για λόγους αποκλειστικά οικονομικούς και εκμετάλλευσης ενός φτηνού εργατικού δυναμικού – λέγε με Μέρκελ και Ένωση Γερμανών Βιομηχάνων.

Συμπεριφορά η οποία παρέβλεπε ένα θεμελιώδες γεγονός ότι αυτοί οι πρόσφυγες και μετανάστες δεν είναι απλά κρέας για τα εργοστάσια, αλλά αποτελούν φορείς ενός πολιτισμικού προτύπου. Ενός προτύπου που όχι μόνο δεν είναι συμβατό με εκείνο των χριστιανικών χωρών αλλά τείνει αναπόφευκτα να αποκτήσει και επιθετικά, χωριστικά χαρακτηριστικά. Και αυτό καθώς η Ευρώπη, και στην Ανατολή και στη Δύση, βρίσκεται σε πληθυσμιακή αλλά και πολιτισμική και οικονομική υποχώρηση ενώ το ισλάμ ενισχύεται με ραγδαίους ρυθμούς, δημογραφικά και οικονομικά. Ούτως ή άλλως, το ισλάμ είναι από τη φύση του μία πολιτική θρησκεία, μια και έχει επεκταθεί μέσα από τη στρατιωτική κατάκτηση, ενώ ο Μωάμεθ ήταν ταυτόχρονα προφήτης και πολεμιστής, σε αντίθεση με τον «αμνό του Θεού». 

Επομένως, η αποκλειστική ταύτιση με μία θρησκεία που διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά οδηγεί σχετικά εύκολα στην προσχώρηση στον ισλαμισμό, ιδιαίτερα μέσα στο «εχθρικό» και στην πραγματικότητα ανεκτικό πεδίο του χριστιανικού κόσμου και των δυτικών κοινωνιών. Εκεί η θρησκεία παύει να είναι –αν ήταν ποτέ στο ισλάμ– ένα απλό ατομικό ή συλλογικό γεγονός και τείνει να μεταβληθεί σε πολιτική ιδεολογία, δηλαδή σε ισλαμισμό. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν ξεπεραστεί ένα ορισμένο πληθυσμιακό επίπεδο και συγκροτηθούν κοινότητες αρκετά ισχυρές ως ποσοστό του συνολικού πληθυσμού. 

Αυτές οι κοινότητες τείνουν να αποκτήσουν χωριστικά χαρακτηριστικά, όπως επεσήμανε ο πρόεδρος Μακρόν, δηλαδή συγκροτούν πολιτικο-θρησκευτικές μειονότητες στο εσωτερικό των χωρών υποδοχής. Γι’ αυτό εξάλλου και δεν προσομοιάζουν καθόλου με τα μεταναστευτικά ρεύματα άλλων λαών και άλλων εποχών, όπως επί παραδείγματι των Ελλήνων, των Ιταλών ή των Ιρλανδών στις Ηνωμένες Πολιτείες, ή των Ιταλών, των Ισπανών και των Πολωνών στη Γαλλία ή τη Γερμανία. Αυτοί οι πληθυσμοί, ακόμα και όταν κρατούν μία αναφορά στη χώρα προέλευσής τους και στις παραδόσεις τους, εντάσσονται οργανικά στις χώρες υποδοχής. 

Αντίθετα, στη σημερινή συγκυρία, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί με τους μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, στους οποίους ο ισλαμισμός εύκολα μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε σύνθεση εκεί μπορεί να γίνει εφικτή μόνο από τη στιγμή που οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί θα πάψουν να ορίζονται πολιτικο-ιδεολογικά με βάση τη θρησκευτική ταυτότητα αποκλειστικά, ή προνομιακά, και θα ορίζονται κατ’ εξοχήν με βάση τις πολιτικές ή ευρύτερες ιδεολογικές τους αντιλήψεις. 

Αυτό ήδη συμβαίνει εν μέρει, όλο και περισσότερο, μέσα στις μουσουλμανικές χώρες, όπου ο ισλαμισμός βρίσκεται ήδη σε υποχώρηση, επί παραδείγματι στις χώρες όπου κυριαρχεί επί πολλά χρόνια, όπως στο Ιράν. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο σε πολλούς αναγνώστες, αρκεί να δει κανένας τη θεματική του νέου ιρανικού σινεμά.

Εν κατακλείδι, η ιδεολογική αλλαγή που μπορεί να κάνει ικανούς τους μουσουλμάνους να συμβιώνουν με άλλους πληθυσμούς, όταν συγκροτούν σημαντικές κοινότητες στο εσωτερικό τους, δεν έχει ακόμα πραγματοποιηθεί και προϋποθέτει τη μείωση των μεταναστευτικών ρευμάτων και μια γενικευμένη πάλη ενάντια στα χωριστικά φαινόμενα. Και αυτό το καταλαβαίνουν πλέον με οδυνηρό τρόπο οι κυβερνήσεις και οι ελίτ χωρών όπως η Γαλλία. Κατά συνέπεια, η αντίδραση του Μακρόν απέναντι στον ακραίο ισλαμισμό, που τόσες και τόσες φορές τα τελευταία χρόνια έχει αιματοκυλίσει τη Γαλλία, αποτελεί ένα σημείο τομής για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες συνολικά. 

Πέρα από τις άλλες γενικότερες συνέπειές του, το συγκεκριμένο γεγονός έχει τεράστια σημασία για την Ελλάδα, καθώς ο Ερντογάν εμφανίζεται ως ο ηγέτης του ισλαμιστικού κινήματος σε διεθνή κλίμακα· και, στον βαθμό που οι σουνίτες μουσουλμάνοι αποτελούν το 90% του μουσουλμανικού πληθυσμού παγκοσμίως, μπορεί επάξια να διεκδικεί αυτή τη θέση έναντι του μειοψηφικού σιιτικού ισλάμ των μουλάδων. Ο Ερντογάν, εμφανιζόμενος ως ο κατ’ εξοχήν υπερασπιστής του ευρωπαϊκού ισλαμισμού, οδηγείται σε άμεση αντιπαράθεση με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και αυτοαποκλείεται σταδιακά από την ευρωπαϊκή οικογένεια, που τόσο ασύγγνωστα και μικρομπακάλικα είχε δεχθεί να εντάξει την Τουρκία στους κόλπους της. Επομένως, μία τέτοια στάση οδηγεί αναπόφευκτα –βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα– σε σύγκρουση με την Ευρώπη. Και αυτό το γεγονός μπορεί να μεταβάλει την Ελλάδα σε πραγματικό ευρωπαϊκό σύνορο, αρκεί και η Ελλάδα να δείξει πως είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί τον εαυτό της και την ευρωπαϊκότητά της. 

Αυτή η διαπίστωση μας καλεί κατ’ αρχάς σε μία άμεση, εδώ και τώρα, σύμπηξη στρατιωτικής συμμαχίας με τη Γαλλία. Παράλληλα, μπορεί να απαντήσει και σε όλους εκείνους που θεωρούν την είσοδο μουσουλμανικών μεταναστευτικών ροών στην Ελλάδα ως «ευκαιρία» είτε οικονομική είτε –άκουσον, άκουσον– ακόμα και «πολιτισμική». 

Εάν η Γαλλία αντιμετωπίζει αυτά τα προβλήματα, ευρισκόμενη στο κέντρο της Ευρώπης, κατανοούμε τί μπορεί να σημαίνει για την Ελλάδα μια τέτοια εξέλιξη, μια προϊούσα ενίσχυση μουσουλμανικών πληθυσμών κάτω από την αιγίδα του ισλαμισμού της Τουρκίας. Εξάλλου, ήδη, σημαντικές αραβικές χώρες, όπως η Αίγυπτος, με πλειοψηφικά μουσουλμανική ταυτότητα, απορρίπτουν τον ισλαμισμό των Αδελφών Μουσουλμάνων και του Ερντογάν και συμμαχούν μάλλον με την Ελλάδα.

 

(*) Αναδημοσίευση από

 https://www.liberal.gr/apopsi/to-islam-o-makron-o-erntogan-kai-i-ellada/331729

 

 

Κρούει τον κώδωνα ο Στίβεν Χόκινκγκ: «Βρείτε άλλο πλανήτη!Σε 1000 χρόνια δεν θα υπάρχει Γη»

Κρούει τον κώδωνα ο Στίβεν Χόκινκγκ: «! Βρείτε άλλο πλανήτη Σε 1000 χρόνια δεν θα υπάρχει Γη»

Δείτε τι είπε ο κορυφαίος επιστήμονας για το δυσοίωνο μέλλον της ανθρωπότητας

Μια χιλιετία ... το πολύ δίνει περιθώριο ο Στίβεν Χόκινγκ στην ανθρωπότητα να εγκαταλείψει τον πλανήτη Γη.

Ο κορυφαίος Βρετανός θεωρητικός φυσικός (που έχει κάνει παρόμοιες δηλώσεις και στο παρελθόν) μίλησε μπροστά σε επιστήμονες και εξήγησε για ποιο λόγο πρέπει να ... «βιαστούμε»:

«Πιστεύω ότι η ζωή στη Γη αντιμετωπίζει ολοένα και μεγαλύτερους κινδύνους ολοκληρωτικής εξαφάνισής της», είπε ο Χώκινγκ στη διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης Ένωσης, περιγράφοντας δυσοίωνο το μέλλον.

«Οι πυρηνικοί πόλεμοι, οι γενετικά μεταλλαγμένοι ιοί, η τεχνητή νοημοσύνη που θα μπορούσε να στραφεί εναντίον μας είναι μερικά μόνον απ 'τα σενάρια καταστροφής, που θα μπορούσαν σύντομα να υλοποιηθούν».

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΕΡΕΥΝΩΝ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΟΥ ΚΕΙΜΠΡΙΤΖ;

Αν θέλουμε να διασφαλίσουμε την επιβίωση της ανθρωπότητας θα πρέπει να προωθήσουμε με αλματώδεις ρυθμούς τα διαστημικά προγράμματα: «Πιστεύω ότι η ανθρωπότητα δεν θα έχει μέλλον αν δεν εξερευνήσουμε το διάστημα», είπε ο διάσημος κοσμολόγος.

Μάλιστα δεν έκρυψε την επιθυμία του να ταξιδέψει στο διάστημα με το σκάφος του δισεκατομμυριούχου Ρίτσαρντ Μπράνσον, το διαστημόπλοιο Virgin Atlantic Spaceship: «θέλω να κινητοποιήσω όσο το δυνατόν περισσότερο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τα διαστημικά ταξίδια».

Μεγάλες μεταναστεύσεις: Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον.

Το μεταναστευτικό φαινόμενο στο παρελθόν

Οι μεγάλες μεταναστεύσεις λαών στο παρελθόν

Όταν ο homo sapiens διαμορφώθηκε ως ξεχωριστό είδος, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, υπήρχε ήδη «μετανάστευση». Οι μακρινοί μας πρόγονοι, οι πρώτοι άνθρωποι, μετεγκαθίσταντο αρχικά εντός της Αφρικής και περίπου πριν από 60.000 χρόνια πέρασαν στην Αραβική Χερσόνησο κι από εκεί σταδιακά εποίκισαν όλον τον κόσμο. Σε πρώτη φάση οι βιοτικές ανάγκες, αργότερα συνδυασμένες με πολιτισμικούς παράγοντες - «οι πανίσχυρες δυνάμεις της θρησκείας, του πολέμου και του εμπορίου» αναγκάζουν πολλούς ανθρώπους να μεταναστεύουν. Ας μην το λησμονούμε: αφενός έχουμε όλοι μας κοινή καταγωγή κι αφετέρου κάθε κοινωνία και κουλτούρα είναι ουσιωδώς διαπερατή, ακριβώς επειδή μαζί με τους ανθρώπους διακινούνται ιδέες, πρακτικές, αγαθά κ.ο.κ.

Η περίοδος των μεγάλων μεταναστεύσων είναι μια χρονική περίοδος της Ευρώπης κατά την οποία ένας μεγάλος αριθμός λαών μετακινήθηκε σε διάφορες περιοχές ως αποτέλεσμα της φθοράς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της πίεσης που δέχονταν από άλλους λαούς προερχόμενους από την Ανατολή. Οι κύριοι λαοί που μετακινήθηκαν ήταν Γερμανικοί λαοί, που σχημάτισαν πολυάριθμα βασίλεια σε περιοχές της πρώην Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Πολλές από αυτές τις μετακινήσεις ήταν βαθμιαίες μεταναστεύσεις και συγχωνεύσεις με τον προϋπάρχοντα πληθυσμό, χωρίς να λείψουν οι βίαιες εισβολές και κατακτήσεις .. Αυτές οι μετακινήσεις πέρα ​​από την οριστική πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επέφεραν ριζικές πολιτιστικές ανακατατάξεις που άλλαξαν ριζικά το πρόσωπο τόσο της ανατολικής όσο και της δυτικής ευρώπης και σημάδεψαν το πέρασμα από την Αρχαιότητα στον Μεσαίωνα.

Και σε πιο πρόσφατες σελίδες της ανθρώπινης Ιστορίας, η μετανάστευση έπαιζε κεντρικό ρόλο, με αποκορύφωμα την αναγκαστική μεταφορά 12 εκατομμυρίων ανθρώπων κυρίως από τη Δυτική Αφρική στον Νέο Κόσμο, όπου θα χρησίμευαν ως δούλοι. Πολύ σημαντικό επίσης ρόλο στην ιστορία των μαζικών μετακινήσεων έπαιξε η άνοδος των ΗΠΑ ως βιομηχανικής δύναμης. Μεταξύ του 1850 και της Μεγάλης Κρίσης της δεκαετίας του '30, πάνω από 12 εκατομμύρια εργαζόμενοι έφυγαν από τις χώρες της βόρειας, νότιας και ανατολικής Ευρώπης για τις ΗΠΑ σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης.

Η μετανάστευση, λοιπόν, δεν είναι άγνωστο φαινόμενο στην Ιστορία μας. Παρ 'όλα αυτά υπάρχουν σήμερα ορισμένα στοιχεία που διαφοροποιούν τη σημερινή μετανάστευση από ανάλογα φαινόμενα του παρελθόντος.

Η δημιουργία μιας παγκόσμιας αγοράς

Σημείο καμπής της αποτελεί η φάση που ο κόσμος ενοποιείται, την περίοδο των μεγάλων θαλασσοπόρων κι εξερευνητών. Αν τουλάχιστον δεχτούμε την ανάλυση του Μαρξ, το 16ο αιώνα ξεκινά η εποχή του Κεφαλαίου, όταν μπορούμε πλέον να κάνουμε λόγο για παγκόσμια αγορά και παγκόσμιο εμπόριο. Είναι ωστόσο από το 1700 και για τα επόμενα διακόσια χρόνια περίπου που θα σημειωθεί πρωτοφανής σε μέγεθος μετακίνηση πληθυσμών μέσω ηπείρων και ωκεανών και κατά την οποία σταδιακά περνάμε από τη δουλεία και την καταναγκαστική εργασία στο μοντέλο της ελεύθερης εργασίας και, πρόσκαιρα, της ελεύθερης μετανάστευσης. Η κινητοποιός δύναμη αυτής της εξέλιξης είναι η έλλειψη εργατικού δυναμικού στις παλιές αυτοκρατορίες και τις νέες αποικίες σε συνδυασμό με την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Το αποκορύφωμα εκδηλώνεται την περίοδο από το 1840 μέχρι και το ξέσπασμα του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου που χαρακτηρίζεται κι ως «εποχή της μαζικής μετανάστευσης». Η ζήτηση για εργατικό δυναμικό ιδίως στη Βόρεια Αμερική σε συνδυασμό με την απότομη αύξηση του πληθυσμού, τη φτώχια ή τις πολιτικές αναταραχές και διώξεις σε πολλά μέρη της Ευρώπης, καθώς και την κατακόρυφη πτώση του κόστους των υπερατλαντικών ταξιδιών οδήγησαν σε μεγάλες μεταναστευτικές ροές οι οποίες αυξήθηκαν περαιτέρω εφόσον συγκροτήθηκαν και τα ανάλογα μεταναστευτικά δίκτυα που έκαναν πιο εύκολη, ασφαλή κι επιθυμητή τη μετακίνηση. Είναι ταυτόχρονα μια εποχή που, μολονότι εκδηλώνονται κι αντίρροπες δυνάμεις, η μετανάστευση συνάπτεται με το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση. Χαρακτηριστικά, κατακεκλιμένα 1889 στη Διεθνή Συνδιάσκεψη για τη Μετανάστευση διακηρύσσεται ότι «υποστηρίζουμε το δικαίωμα του ατόμου στη θεμελιώδη ελευθερία, που του παραχωρεί κάθε πολιτισμένο έθνος, να έρχεται, να φεύγει, να διαθέτει τον εαυτό του και να διαμορφώνει το πεπρωμένο του κατά βούληση».

Όφελος για όλους

Και με μια απλή ανάγνωση των μεγεθών εντυπωσιάζεσαι από το όφελος που προέκυψε εξίσου για τους ίδιους τους μετανάστες -ανθρώπους που διαβιούσαν προηγουμένους σε άθλιες ή κι επικίνδυνες συνθήκες-, για τις χώρες υποδοχής αλλά τελικά και για τις χώρες προέλευσής τους οι οποίες δέχονταν με τη μορφή εμβασμάτων (κι όχι μόνο) ένα τμήμα του παραγόμενου πλούτου. Είναι δε ακόμη πιο ενδιαφέρον ότι αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί πέραν ή παρά την επίσημη κρατική πολιτική. Ενδεικτικά, η Αργεντινή ζητούσε «μαθημένους στη σκληρή δουλειά, οικονόμους και μεθοδικούς ευρωπαίους αγρότες». Το αποτέλεσμα ήταν ότι το 80% των εμπορικών επιχειρήσεων και το 60% των βιοτεχνιών και της ελαφριάς βιομηχανίας ελέγχονταν από μετανάστες, ενώ το 1920 συγκαταλεγόταν στις έξι πλουσιότερες χώρες του κόσμου. Γενικότερα, δεν είναι υπερβολή αν πει κανείς ότι ο αστικός και βιομηχανικός κόσμος των αρχών του 20ου αιώνα διαμορφώθηκε εν πολλοίς χάρις στους μετανάστες.

Ωστόσο αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ως φιλελεύθερο ιντερλούδιο διακόπτεται απότομα με το ξέσπασμα του Α 'Παγκόσμιου Πολέμου ο οποίος σηματοδοτεί την αναζωπύρωση του εθνικισμού. Όχι τυχαία, τα διαβατήρια που είχαν περιέλθει σε αχρησία στη Δυτική Ευρώπη, εφόσον θεωρούνταν αντίθετα στο πνεύμα των ανοιχτών συνόρων και κατάλοιπο της φεουδαρχίας (πράγματι, η οικονομικά καθυστερημένη Ρωσία τα διατηρούσε για το εσωτερικό της), επανεμφανίζονται μαζί με την προσήλωση στην ταυτοποίηση των πολιτών στη βάση της ιθαγένειας, την ξενοφοβία και την οικονομική ανασφάλεια. Σε αυτά ήρθαν να προστεθούν και ψευδοεπιστημονικές φυλετικές θεωρίες - που γνώρισαν απήχηση και σε δημοκρατικά κράτη και οι οποίες επέτειναν περαιτέρω την καχυποψία απέναντι στους «κατώτερους» ξένους.

Αναζωπύρωση της μετανάστευσης

Η μετανάστευση αναζωπυρώθηκε μετά το Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά πια οι εθνικές μεταναστευτικές πολιτικές τείνουν να είναι πιο επιλεκτικές και πιο αυστηρές. Και πάλι ωστόσο το φαινόμενο αναπτύσσει τη δική του δυναμική. Για παράδειγμα, η Γερμανία αναζητούσε προσωρινούς, «φιλοξενούμενους» εργαζόμενους (γκάσταρμπαϊτερ) οι οποίοι ωστόσο ρίζωσαν κι έγιναν μόνιμοι. Την τελευταία εικοσιπενταετία η τάση είναι τα κράτη που δεν μπορούν να καλύψουν τις σχετικές ανάγκες από το εγχώριο εργατικό δυναμικό να αναζητούν μετανάστες υψηλής ειδίκευσης. Ορισμένα δέχονται ξένους φοιτητές κι άλλες εποχικούς εργάτες για ολιγόμηνα διαστήματα κάθε φορά. Ταυτόχρονα, τα σύνορα επιτηρούνται ολοένα και πιο εντατικά προκειμένου να αποτρέψουν την είσοδο ανεπιθύμητων μεταναστών. Ωστόσο, όσο οι αιτίες που προκαλούν τη μετανάστευση υφίστανται και άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν προκειμένου να ξεφύγουν από τη μιζέρια, την εξαθλίωση ή και τη φυσική εξόντωση τα σύνορα θα παραβιάζονται. Στις ΗΠΑ, παρά τους τεράστιους πόρους και μέσα που διατίθενται για τον έλεγχο ιδίως των συνόρων με το Μεξικό, υπολογίζεται ότι ζουν τουλάχιστον 12 εκατομμύρια παράνομα εισελθόντες μετανάστες.

Το ενδιαφέρον είναι πως σύμφωνα με όλες τις σχετικές μελέτες διεθνών οργανισμών κι άλλων φορέων, το οικονομικό κέρδος από μια σχετικά μικρή αύξηση του εργατικού δυναμικού στις αναπτυγμένες χώρες θα επέφερε μια σημαντική αύξηση του παγκόσμιου πλούτου. Το εργατικό δυναμικό λείπει από τις αναπτυγμένες χώρες -λόγω γήρανσης του πληθυσμού και μείωσης του ρυθμού των γεννήσεων- και πλεονάζει στις αναπτυσσόμενες. Είναι επομένως απολύτως ορθολογικό κι αμοιβαία επωφελές να καλυφθεί αυτή η έλλειψη με την αύξηση της μετανάστευσης και μάλιστα σύμφωνα με τις σχετικές προβολές των τωρινών δεδομένων στις επόμενες δεκαετίες αυτές οι τάσεις θα επιταθούν. Υπάρχει λοιπόν μια δυσαρμονία που, κατά τους συγγραφείς του βιβλίου, θα πρέπει να αρθεί με αλλαγή στη μεταναστευτική πολιτική παγκοσμίως, ειδάλλως οι συγκρούσεις και τα προβλήματα που προκύπτουν από αυτήν θα γίνονται ολοένα κι εντονότερα. Αποτελεί δε κι ένα παράδοξο της εποχής: πώς από τη μία επιτείνονται οι παγκοσμιοποιητικές διαδικασίες στην οικονομία, την τεχνολογία, την επικοινωνία κ.ο.κ., αλλά στη μετακίνηση των ανθρώπων (εξαιρουμένων των προνομιούχων και των εύπορων) τίθενται ολοένα και μεγαλύτερα εμπόδια.

Βεβαίως, μια μεταναστευτική πολιτική θα πρέπει να είναι εκλεπτυσμένη έτσι ώστε να μπορεί να αντιμετωπίζει τη βραχυπρόθεσμη κυρίως επιβάρυνση που προκύπτει από τη μετανάστευση σε συγκεκριμένες κατηγορίες πληθυσμού ή περιοχές. Όμως αυτό είναι τελικά το θέμα: ότι κοινωνικά προβλήματα που τυχόν προκύπτουν από τη συμβίωση με τους «ξένους» κακώς ανάγονται στους ίδιους τους νεοφερμένους και την κουλτούρα τους, και την ανόητη οικονομικά αντίληψη που συμπυκνώνεται στο «μας τρώνε τις δουλειές», ενώ οφείλονται πρωτίστως στην ασυναρτησία της ίδιας της μεταναστευτικής πολιτικής η οποία βεβαίως τροφοδοτείται συχνά από ξενοφοβικά και ρατσιστικά στερεότυπα.

Το μεταναστευτικό φαινόμενο στο εγγύς μέλλον

Άκρως ανησυχητικές είναι οι προβλέψεις 500 επιστημόνων από όλο τον κόσμο σύμφωνα με τις οποίες μέχρι το 2050 ο μισός πληθυσμός της Γης δεν θα έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Οι κλιματικές αλλαγές, η ρύπανση και η αλόγιστη κατανάλωση είναι οι βασικές αιτίες αυτής της εξέλιξης.

«Μέσα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, σε 1-2 γενιές, η πλειοψηφία του πληθυσμού της Γης, που θα ανέρχεται σε περίπου 9 δισ. ανθρώπους, θα έχει αδυναμία πρόσβασης σε πόσιμο νερό, το πλέον κρίσιμο και αναντικατάστατο στοιχείο επιβίωσης. Πρόκειται για μια έλλειψη που έχει επιβάλει στον εαυτό του ο άνθρωπος, αλλά πιστεύουμε ότι η κατάσταση είναι αντιστρέψιμη »αναφέρει ο Γιάνος Μπογκάρντι, του Πανεπιστημίου της Βόννης και εκ των επικεφαλής του GWSP.

Η νέα εποχή

Τα μέλη του GWSP κάνουν λόγο για μια νέα εποχή στην ιστορία του πλανήτη την οποία αναφέρουν ως «« Ανθρωπόκαινο ». Πρόκειται για μια εποχή κατά την οποία η ανθρώπινη δραστηριότητα επιδρά με πολύ αρνητικό τρόπο πάνω στον πλανήτη. Ορισμένα από τα παραδείγματα που αναφέρουν οι ερευνητές στη μελέτη τους είναι:

• Τα δύο τρίτα των δέλτα των μεγάλων ποταμών σταδιακά βυθίζονται και εξαφανίζονται με ρυθμό έως τετραπλάσιο σε σχέση με την άνοδο της στάθμης των θαλασσών.

• Αυξάνονται συνεχώς οι πλημμύρες των ποταμών που οφείλονται σε ανθρώπινες δραστηριότητες.

• Τα Τελευταία 130 χρόνια ένα μεγάλο φράγμα κτιζόταν κάθε μέρα κάπου στον πλανήτη, με αποτέλεσμα πολλές χιλιάδες φράγματα να διαστρεβλώνουν τις ροές των ποταμών καταστρέφοντας τα οικοσυστήματα τα οποία είχαν αναπτυχθεί και εξελιχθεί επί χιλιάδες χρόνια στη ροή των ποταμών.

• Οι συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες άρδευσης για γεωργικές ή άλλες χρήσεις αποστραγγίζουν ποτάμια και άλλες πηγές γλυκού νερού. Υπολογίζεται ότι οι περιοχές καλλιέργειας στη Γη καλύπτουν έκταση ίση με εκείνη της Νοτίου Αμερικής και έκταση ίση με εκείνη της Αφρικής για την εκτροφή ζώων.

Οι επιπτώσεις

Όπως αναφέρουν οι ειδικοί, οι επιπτώσεις αυτής της εξέλιξης θα είναι δραματικές. Θεωρείται δεδομένο ότι θα ξεκινήσουν σύντομα μαζικές μεταναστεύσεις ανθρώπων από τις περιοχές που δεν έχουν πόσιμο νερό προς άλλες που έχουν περισσότερο. Οι μετανάστες του νερού θα προστεθούν σε εκείνους που αναμένεται να φύγουν από παράκτιες περιοχές που κινδυνεύουν να βυθιστούν ή να πλημμυρίσουν εξαιτίας της ανόδου της στάθμης των υδάτων καθώς και σε εκείνους που άλλα καιρικά φαινόμενα (π.χ ξηρασία) θα τους υποχρεώσουν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Τα ρεύματα των περιβαλλοντικών προσφύγων αναπόφευκτα θα τροφοδοτήσουν νέες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εντάσεις, πιθανώς και πολέμους.

Η Μετανάστευση σήμερα

Η μετανάστευση, λοιπόν, δεν είναι άγνωστο φαινόμενο στην Ιστορία μας. Παρ 'όλα αυτά υπάρχουν σήμερα ορισμένα στοιχεία που διαφοροποιούν τη σημερινή μετανάστευση από ανάλογα φαινόμενα του παρελθόντος. Οπως υποστηρίζει ο Khalid Κοσέρ σε άρθρο του στο «Current Ιστορία» δύο από τα νέα στοιχεία είναι:

* Ο μεγάλος αριθμός των μεταναστών.

* Η εκρηκτική αύξηση της «λαθρο» -μετανάστευσης.

Όσον αφορά τον αριθμό των μεταναστών, αν προσδιορίσουμε ως μετανάστη κάποιον που μένει έξω από τη χώρα του πάνω από ένα έτος, υπολογίζεται ότι υπάρχουν σήμερα πάνω από 200 εκατομμύρια μετανάστες παγκοσμίως -όσο περίπου ο πληθυσμός της Βραζιλίας. Σήμερα 1 στα 35 άτομα είναι ένας διεθνής μετανάστης. Η μετανάστευση είναι επίσης ένα πολύ πιο παγκοσμιοποιημένο φαινόμενο σε σχέση με άλλες περιόδους της Ιστορίας, καθώς οι μετανάστες ταξιδεύουν σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Το 2005 υπήρχαν 60 εκατομμύρια διεθνείς μετανάστες στην Ευρώπη, 44 εκατομμύρια στην Ασία, 41 εκατομμύρια στη Βόρειο Αμερική, 16 εκατομμύρια στην Αφρική και από 6 εκατομμύρια στη Λατινική Αμερική και στην Αυστραλία. Το μεγαλύτερο ποσοστό των μεταναστών -35 εκατομμύρια- ζουν στις ΗΠΑ και ακολουθεί η Ρωσική Ομοσπονδία με 13 εκατομμύρια και η Γερμανία, η Ουκρανία και η Ινδία, που η κάθε μια φιλοξενεί περίπου 7 εκατομμύρια μετανάστες.

Η παράνομη μετανάστευση και οι επιπτώσεις της.

(Ο όρος λαθρομετανάστευση και ιδιαίτερα λαθρομετανάστης δεν είναι αποδεκτός από τον γράφοντα. Κανείς δεν είναι λαθραίος σ 'αυτόν τον κόσμο. Ο όρος παράνομη μετανάστευση αντικαθιστά τον μη αποδεκτό όρο «λαθρομετανάστευση».)

Είναι γεγονός ότι η παράνομη μετανάστευση είναι το στοιχείο εκείνο στο οποίο επικεντρώνεται κάθε δημόσια συζήτηση για τη μετανάστευση. Αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους. Ένας λόγος είναι ο αυξημένος κίνδυνος για την ασφάλεια που συνεπάγεται η παράνομη μετανάστευση -οι τρομοκρατικές ενέργειες, η μεταφορά μεταδοτικών ασθενειών και, φυσικά, η εγκληματικότητα.

Επίσης, η παράνομη μετανάστευση θεωρείται ότι παραβιάζει άμεσα τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών. Τέλος, τα παράνομα δίκτυα διακίνησης παρανόμων μεταναστών συνιστούν άμεσο κίνδυνο για την εθνική ασφάλεια της χώρας, καθώς ενισχύουν τη διαφθορά των αρχών και το οργανωμένο έγκλημα.

Όμως ίσως τις χειρότερες επιπτώσεις της παράνομης μετανάστευση να τις βιώνουν οι νόμιμοι μετανάστες. Στον βαθμό που οι παράνομοι μετανάστες παίρνουν θέσεις εργασίας από τους ντόπιους (προφέροντας την εργασία τους φτηνότερα), προκαλούν την έκρηξη ξενοφοβίας μεταξύ του ντόπιου πληθυσμού που στρέφεται εναντίον πάντων -τόσο των παρανόμων μεταναστών όσο και των νόμιμων μεταναστών.

«Όταν η παράνομη μετανάστευση -γράφει ο Koser- έχει ως αποτέλεσμα τον ανταγωνισμό για σπάνιες θέσεις εργασίας, μπορεί να δημιουργήσει αισθήματα ξενοφοβίας. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι τα ξενοφοβικά αισθήματα σ 'αυτές τις περιπτώσεις δεν έχουν στόχο μόνο τους παράνομους μετανάστες, αλλά επίσης και τους νόμιμους μετανάστες, τους πρόσφυγες και τα μέλη των εθνικών μειονοτήτων ».

Η Ελλάδα και η μετανάστευση σήμερα.

Σήμερα η Ελλάδα, όπως και οι άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης, από χώρες εξαγωγής μεταναστών έχουν γίνει χώρες υποδοχής.

 Τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα παρουσιάστηκε ένα πρωτοφανές «Κύμα μετανάστευσης νέου επιστημονικού προσωπικού», καθαρό δημιούργημα της παρατεταμένης ύφεσης. Η υψηλή ανεργία και οι χαμηλές απολαβές δείχνουν την πόρτα εξόδου στους νέους, οι οποίοι είναι απογοητευμένοι από την χώρα τους. Στους νέους κυρίαρχα είναι τα συναισθήματα της αγωνίας και της απογοήτευσης για την κατάσταση και τις προοπτικές στην ελληνική οικονομία, αλλά και για το μέλλον, που προβλέπεται δυσοίωνο.

 Από την άλλη πλευρά την ίδια χρονική περίοδο η Ελλάδα υποδέχεται ένα «τεράστιο κύμα» προσφύγων και παρανόμων μεταναστών.

Η μετανάστευση στην Ελλάδα εμφανίζει ιδιομορφίες, υπογράμμισε ο Μάρτιν Μπάλντγουιν Έντουαρντς, διευθυντής στο Παρατηρητήριο Μεσογειακής Μετανάστευσης.

«Η πρώτη ιδιομορφία είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό των μεταναστών, πάνω από το 50% προέρχεται από μία μόνο χώρα, την Αλβανία. Η δεύτερη, είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των μεταναστών δεν έχει άδεια εργασίας ή παραμονής στην Ελλάδα ενώ στις άλλες νοτιοευρωπαϊκές χώρες οι παράνομοι μετανάστες είναι γύρω στο 50%. Τέλος, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για τους μετανάστες.

Αρκετά αργά, μόλις το 1997 το ελληνικό κράτος άρχισε την προσπάθεια νομιμοποίησης και καταγραφής των μεταναστών αλλά χωρίς ιδιαίτερη συνέπεια ή οργάνωση. Το σημαντικό βήμα έγινε με την απογραφή πληθυσμού του 2001, όταν δόθηκαν εγγυήσεις στους μετανάστες ότι οι πληροφορίες γι 'αυτούς δεν θα έφταναν στις αρχές ή την αστυνομία.

Πριν το τελευταίο κύμα μεταναστών και προσφύγων που κατέκλυσε την Ελλάδα, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Ινστιτούτου Μεταναστευτικής Πολιτικής, Αλέξανδρο Ζαβό, κατ 'εκτίμηση οι παράνομοι μετανάστες ανέβαζαν τον αριθμό των μεταναστών στο ένα περίπου εκατομμύριο.

Μετά την τελευταία εισροή Προσφύγων από την Συρία, το Ιράκ και το Αφγανιστάν αλλά και παρανόμων μεταναστών από την Αφρική και την Ασία ο συνολικός αριθμός αυτός των «μεταναστών» ανεβαίνει στο ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες ξεπερνώντας για πρώτη φορά το 12% του γηγενούς πληθυσμού.

«Στις χώρες της νότιας Ευρώπης υπάρχουν και μεγάλες διαφορές στο βαθμό κοινωνικής ένταξης των μεταναστών που εξαρτάται, σύμφωνα με τον καθηγητή Νικόλα Μάι του Μητροπολιτικού Πανεπιστημίου του Λονδίνου, από την οργάνωση της εν λόγω κοινωνίας. Αν η κοινωνία των πολιτών είναι καλά οργανωμένη για να ανταποκρίνεται στα διαφορετικά συμφέροντα και ανάγκες του πληθυσμού, τότε μπορεί να ανταποκριθεί και στις νέες ανάγκες των μεταναστών.

Αυτό συνέβη στη βόρεια Ιταλία.

Στην Ελλάδα, χωρίς ανεπτυγμένη κοινωνία των πολιτών, οι μετανάστες τα πρώτα χρόνια ήταν αναγκασμένοι να στηρίζονται μόνο στις δικές τους δυνάμεις. »

Η πολιτιστική προσαρμογή του μετανάστη στη χώρα υποδοχής συνεπάγεται πολλά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα. Μεγάλη σημασία έχει η θέση του στην αγορά εργασίας, το οικονομικό, μορφωτικό και κοινωνικό επίπεδο του καθώς και η ικανότητα και διάθεση προσαρμογής του αλλά και η πολιτική αντιμετώπιση του από τη χώρα υποδοχής, η απόσταση της από την Ελλάδα, οι οικονομικές συνθήκες της.

Η γκετοποίηση παρουσιάζεται όταν η χώρα υποδοχής είναι κοντά στην πατρίδα, όταν το μορφωτικό επίπεδο του μετανάστη είναι χαμηλό και όταν η ξένη γλώσσα είναι άγνωστη. Επίσης όταν υπάρχει πολιτιστική απόσταση, η νοοτροπία της κοινωνίας υποδοχής είναι αρνητικά προκατειλημμένη προς τον μετανάστη και όταν υπάρχει η αίσθηση ότι η οικονομική πίτα μικραίνει.

Η αδυναμία της Ευρώπης να διαχειρισθεί το προσφυγικό

Ξημερώματα της Παρασκευής 18/3/2016 οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαίνεται ότι κατέληξαν σε κοινό σχέδιο για το προσφυγικό, με το οποίο θα ξεκινούσαν τις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία ώστε να προκύψει μια συμφωνία για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Λίγες ώρες αργότερα η ουγγρική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να κλείσει τα κέντρα υποδοχής μεταναστών. Χωρίς αμφιβολία μια τέτοια Ευρώπη που τα μέλη της γελοιοποιούν μ 'αυτόν τον τρόπο την ενιαία έκφρασή της είναι ανίκανη να διαπραγματευτεί με τον οποιοδήποτε και να εγγυηθεί οτιδήποτε.

Η ενωμένη Ευρώπη, που επείγεται τώρα να αντιμετωπίσει το προσφυγικό και το μεταναστευτικό πρόβλημα, είχε αποφασίσει από τον Σεπτέμβριο του 2015, την αναλογική κατανομή σε χώρες-μέλη της 160 χιλιάδων προσφύγων από Ελλάδα και Ιταλία. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επτά μήνες μετά η εικόνα έχει ως εξής: έχουν μετεγκατασταθεί μόλις 937 πρόσφυγες.

Κροατία, Τσεχία, Δανία, Εσθονία, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβενία, Σλοβακία δεν υποδέχτηκαν ούτε έναν πρόσφυγα. Βέλγιο, Βουλγαρία, Κύπρος, Ιρλανδία, Λευκορωσία, Λιθουανία, Λουξεμβούργο, Ρουμανία, Ισπανία, Σουηδία υποδέχτηκαν από 3 έως 20 πρόσφυγες. Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Πορτογαλία έχουν υποδεχτεί από 50 έως 290 πρόσφυγες.

Ο αριθμός των προσφύγων που πρέπει να μετεγκατασταθούν είναι 159.063. Είναι αυτό εικόνα ενότητας και σοβαρότητας για την ενωμένη Ευρώπη;

Το πρόβλημα της Ευρώπης στο προσφυγικό ζήτημα το περιέγραψε προχθές με απόλυτη σαφήνεια ο Μάρτιν Σουλτς. Ας ξαναθυμηθούμε τι είπε: «Αντιμετωπίζουμε το γεγονός 22 χώρες να αρνούνται να εφαρμόσουν ό, τι συμφώνησαν για τη διαδικασία μετεγκατάστασης. Φανταστείτε δηλαδή πως αν είχαμε διαμοιράσει 160 χιλιάδες πρόσφυγες, δεν θα είχαμε πρόβλημα στην Ειδομένη ».

Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια για τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση. Η αδυναμία της να αντιμετωπίσει το προσφυγικό ζήτημα είναι πρωτίστως εσωτερικό πρόβλημά της, που έδωσε τη δυνατότητα στην Τουρκία να ασκεί εκβιασμούς. Κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, η συμφωνία που επιτεύχθηκε, χθες, κινδυνεύει να καταστεί ανεφάρμοστη, κατά τον ίδιο τρόπο που ανεφάρμοστες αποδείχτηκαν και οι προηγούμενες.

Αλλωστε, είναι γνωστό ότι για την εφαρμογή των συμφωνιών δεν αρκούν οι υπογραφές των συμβαλλόμενων μερών.

Πρόβα τζενεράλε

Πρόβα τζενεράλε αποτελεί η σημερινή κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για το τι θα πρέπει να περιμένουμε στο εγγύς μέλλον σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Είναι ευκαιρία να την εκμεταλλευτούμε, να μάθουμε και να οργανωθούμε για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του μέλλοντος με πυξίδα τις Ευρωπαϊκές αξίες.

Πινακοθήκη Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, ένα μαγικό κτίριο...

Κτήριο Πινακοθήκης Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα

Το κτήριο της οδού Κριεζώτου 3 ανήκε εξ ολοκλήρου στον αείμνηστο ζωγράφο Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα και περιήλθε στο Μουσείο Μπενάκη από δωρεά του καλλιτέχνη ενόσω αυτός ακόμη ζούσε.

Το αρχικό κτήριο – ισόγειο και πέντε όροφοι – κτίστηκε με εντολή του Αλέξανδρου Χατζηκυριάκου γύρω στο 1932 από τον Κωνσταντίνο Κιτσίκη, αρχιτέκτονα και καθηγητή στο Πολυτεχνείο, και αποτελεί τυπικό δείγμα αρχιτεκτονικής πολυκατοικίας του Μεσοπολέμου.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’50, ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας αποφάσισε να κατοικήσει μόνιμα στο κτήριο που ανήκε στην οικογένειά του. Για το σκοπό αυτό πρόσθεσε έναν επιπλέον όροφο, τη διαμόρφωση του οποίου επιμελήθηκε ο ίδιος με τη βοήθεια των μαθητών του στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου, Αντώνη Κιτσίκη και Αλέξανδρου Παπαγεωργίου. Ήδη από την εποχή του το σπίτι της οδού Κριεζώτου προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον στους αρχιτεκτονικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους και παρουσιάστηκε σε ελληνικά και ξένα περιοδικά αρχιτεκτονικής.

Στο ειδικά διαμορφωμένο ευρύχωρο και φωτεινό δώμα του έκτου όροφου εγκατέστησε το εργαστήριο και τη βιβλιοθήκη του, ενώ χρησιμοποιούσε τον πέμπτο όροφο για κατοικία. Εκεί έζησε και δημιούργησε ο Χατζηκυριάκος-Γκίκας επί σαράντα συνεχή χρόνια ως το θάνατό του, το Σεπτέμβριο του 1994. Οι χώροι αυτοί διατηρούνται μέχρι σήμερα όπως τους είχε ο ίδιος οργανώσει και διακοσμήσει. (http://www.benaki.gr/)

Παρακάτω παρουσιάζεται η  Πινακοθήκη του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα. Το κτίριο της οδού Κριεζώτου 3 ήταν η οικία και το εργαστήριο του. Ανήκε εξ ολοκλήρου στον αείμνηστο ζωγράφο Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα και περιήλθε στο Μουσείο Μπενάκη από δωρεά του καλλιτέχνη ενόσω εκείνος ακόμη ζούσε. 

Πρόκειται για ένα καθ' όλα μαγικό κτίριο. 
Ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, που σε αφήνει άφωνο με την υψηλή αισθητική του.  

Το μουσείο, οικία και εργαστήρι του ζωγράφου, είναι αφιερωμένο στον ίδιο αλλά και στην καλλιτεχνική δημιουργία της Ελλάδας και των εκφραστών της, από το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τη Μικρασιατική καταστροφή, έως την έναρξη της δικτατορίας του 1967. Οι πιο σημαντικές στιγμές της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας περνάνε μπροστά από τα μάτια σου...

Ο ζωγράφος εγκατέστησε το εργαστήριο και τη βιβλιοθήκη του στο ειδικά διαμορφωμένο ευρύχωρο και φωτεινό δώμα του έκτου ορόφου. 

Στην παραπάνω φωτογραφία: η είσοδος στο εργαστήριο.

Παντού βιβλία και πίνακες... 

Ένας χώρος, τόσο φωτεινός, σημαντικά ιδιαίτερος, σε κερδίζει από το πρώτο λεπτό. 

Κάθε γωνιά του αποπνέει μια μοναδική αύρα, παντού φως, γνώση και τέχνη. 

...και σε όλο το χώρο του χιλιάδες βιβλία...

Tα καβαλέτα και τα σύνεργα της ζωγραφικής συνυπάρ-χουν με παλιά έπιπλα και αντικείμενα από τα ταξίδια του καλλιτέχνη.

Πριν φύγουμε από τον 6ο όροφο του κτιρίου, στεκόμα- στε σε έργα μοναδικής ομορφιάς και παίρνουμε ανάσες κοιτάζοντας τα... 

Κατεβαίνοντας στον 5ο όροφο, τον οποίο χρησι-μοποιούσε ως κατοικία του, αρχικά βγαίνουμε στο μπαλκόνι του. 

Εκείνη την εποχή είχε θέα προς Λυκαβηττό, Υμηττό και Ακρόπολη.

 Εδώ το γραφείο του πατέρα του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα, πλαισιωμένο με σπάνια αντικείμενα και πολύτιμα έργα τέχνης.

Ίσως το σαλόνι των ονείρων μου...

Παντού βιβλία, άνετα καθιστικά, 

βιβλιοθήκες, πολύχρωμα ξεχωριστά αντικείμενα, 

Αντικείμενα από ταξίδια, έργα...

Εδώ έζησε και δημιούργησε ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας επί σαράντα συνεχή χρόνια ως το θάνατό του. 

Οι χώροι αυτοί διατηρούνται μέχρι σήμερα όπως τους είχε ο ίδιος οργανώσει και διακοσμήσει.

Το 1991 ξεκίνησε να λειτουργεί σε ένα τμήμα (150 τ.μ.) του 4ου ορόφου η Πινακοθήκη Ν. Χατζηκυριάκου-Γκίκα. Η μόνιμη έκθεση είχε οργανωθεί από τον ίδιο τον καλλιτέχνη με έργα από όλους τους τομείς της δημιουργίας του, όπου επίσης διοργανώνονταν μικρές θεματικές εκθέσεις.

Στους τελευταίους ορόφους, ένας απίστευτος πλούτος φανερώνεται στα μάτια σου. Πραγματικά είναι τόσα τα εκθέματα, τόσοι οι τομείς αυτής της συλλογής που μένεις άφωνος με τον πολυεπίπεδο πλούτο. Η καλλιτεχνική δημιουργία (ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική, μουσική, θέατρο, κινηματογράφος, φωτογραφία) συναντά την αρχιτεκτονική, την τέχνη του λόγου (πεζογραφία, ποίηση, φιλολογία, κριτική), αλλά και τον ιστορικό και φιλοσοφικό στοχασμό. 

Το Νόμπελ του Οδυσσέα Ελύτη,
προσωπικά αντικείμενα, χειρόγραφα του ποιητή.

Το Νόμπελ του Γιώργου Σεφέρη,
αντικείμενα και χειρόγραφα του ποιητή.

Ξεχωριστά βιβλία σπουδαίων εκπροσώπων της τέχνης του λόγου... 

Η επιστολή του Καρυωτάκη,το περίστροφο που αυτο- κτόνησε και οι σφαίρες...

Τα γυαλιά του Ιάκωβου Καμπανέλλη,
χειρόγραφα, έργα του...

Η φωτογραφική μηχανή της Nelly's...

Σημαντικό τμήμα της Πινακοθήκης αποτελεί η Βιβλιοθήκη, με σπάνιες εικονογραφημένες εκδόσεις και πάνω από 7.000 τόμους σχετικούς κυρίως με την Ιστορία της Τέχνης.

Ένα μουσείο που δεν είναι τόσο γνωστό, όσο θα άξιζε. Ένα στολίδι για την πόλη των Αθηνών που αξίζει να το επισκεφτείτε, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σας μαγέψει...

Εκτός από το εργαστήριο και την οικία, σε αφήνουν άφωνο τα τόσα αντικείμενα, απίστευτης συμβολικής και εικαστικής αξίας. 

Τα αντικείμενα που παρουσιάστηκαν είναι μόνο κάποια από αυτά που θα δείτε όταν θα το επισκεφτείτε... 

Κτήριο Πινακοθήκης Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα 

Ώρες Λειτουργίας

Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σαββάτο, Κυριακή: 10:00 - 18:00

Εισιτήριο

Γενική είσοδος : € 7 

Μειωμένο : € 5 

Ελεύθερη είσοδος: Κάθε Πέμπτη (από 15/07/2013 έως 15/07/2014)

Αποκλειστικός Δωρητής: Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

(roadartist.blogspot.gr)

ΠΣΕ: κατάργησης του άβατου

Απόφαση κατάργησης του άβατου στο Άγιο Όρος!

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, στην τελευταία συνεδρίασή του στο Πουσάν της Νοτίου Κορέας, αποφάσισε την κατάργηση του άβατου του Αγίου Όρους!

Την είδηση δημοσιεύει σήμερα η εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», που αναφέρει ότι αποφασίσθηκαν επίσης «διοργανώσεις πορειών προς όλα τα θρησκευτικά κέντρα του πλανήτου, ιδιαιτέραν αναφοράν εις το Άγιον Όρος, εις την Πάτμον και την Ρόδον, ανακήρυξις ιερών βουνών, ελευθερία εις όλας τας χώρας των θρησκευτικών πεποιθήσεων και ανέγερσις ναών, διοργάνωσις ειδικών χώρων εις τας Ι. Μονάς διά την πραγματοποίησιν Συνεδρίων, κατάργησις της Ι. Παραδόσεως».

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την εφημερίδα, υπεγράφησαν 16 Συμφωνίες των Χριστιανικών «Εκκλησιών» και 16 άλλες, μετά των άλλων θρησκειών. 

Τρεις από τις Συμφωνίες των Χριστιανικών «Εκκλησιών» αφορούν και το Άγιον Όρος: 

7η Συμφωνία:
Αλλαγή διαρρυθμίσεως εις Ιεράς Μονάς και διοργάνωση Συνεδρίων εντός αυτών όπως ήδη γίνεται διά ποίηση (εκφώνηση ποιημάτων) και εορτάς Ισημερίας, κατάργηση πολλαπλών Ακολουθιών εις Ιεράς Μονάς.

8η Συμφωνία:
Κατάργησις ΑΒΑΤΩΝ σε διάφορα μέρη του πλανήτη κόσμου των Χριστιανικών “Εκκλησιών” καθώς και διαφόρων θρησκειών. 

16η Συμφωνία:
Διεξαγωγή κοινών Ακολουθιών μεταξύ Χριστιανικών «Εκκλησιών» και κοινής Λατρευτικής Ακολουθίας, μεταξύ «Εκκλησιών» με μήνυμα διά την Νέαν Εποχήν. 

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (Αγγλ. World Council of Churches, συντομογρ. ΠΣΕ) είναι μια οικουμενική χριστιανική οργάνωση, της οποίας σκοπός είναι η προώθηση της χριστιανικής ενότητας. Αποτελεί κοινωνία 340 εκκλησιών, από τις οποίες οι 157 είναι μέλη του, και αντιπροσωπεύει πάνω από 550 εκατομμύρια Χριστιανούς, σε περισσότερες από 100 χώρες.

Ιδρύθηκε τις 23 Αυγούστου 1948, και στα ιδρυτικά μέλη του συμπεριλαμβάνονταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, η Εκκλησία της Ελλάδος και η Εκκλησία της Κύπρου. 

Σήμερα συγκεντρώνει τις περισσότερες Ορθόδοξες, και έναν αριθμό Προτεσταντικών εκκλησιών, όπως την Αγγλικανική Εκκλησία, πολλές Λουθηρανικές, Μεθοδικές και Μεταρυθμισμένες, και μερικές Βαπτιστικές και Πεντηκοστιανές εκκλησίες. Επίσης συμμετέχουν Παλαιοκαθολικές, καθώς και ένα ευρύ φάσμα ενωμένων και ανεξάρτητων εκκλησιών. 

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αν και δεν είναι εκκλησία-μέλος, συνεργάζεται στενά με το ΠΣΕ, στο οποίο αποστέλλει παρατηρητές και εκπροσώπους. Από την Ελλάδα, εκτός από την Εκκλησία της Ελλάδος, στο ΠΣΕ συμμετέχει και η Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία.

 

Απίστευτες τοιχογραφίες στους τοίχους σχολικής αίθουσας!

Κάθε χρόνο στο απομακρυσμένο χωριό Sujata, σε μία από τις φτωχότερες πολιτείες της Ινδίας, στο Μπιχάρ, διοργανώνεται ένα ξεχωριστό Φεστιβάλ Τέχνης όπου καλλιτέχνες από την Ινδία και την Ιαπωνία περνούν τρεις εβδομάδες ζωγραφίζοντας του τοίχους του τοπικού σχολείου. Κατά τη διαδικασία αυτή, οι καλλιτέχνες αλληλεπιδρούν με τα παιδιά και δημιουργούν εντυπωσιακές τοιχογραφίες που εκπλήσσουν.

 Όλα ξεκίνησαν το 2006 και από τότε η διαδικασία συνεχίζεται αδιάλειπτα κάθε χρόνο. Τα περισσότερα έργα δημιουργούνται με λάσπη, την οποία συλλέγουν τα παιδιά από το χωριό και στη συνέχεια την αναμειγνύουν με νερό και χρωστικές. «Οι τοίχοι των σχολικών αιθουσών είναι ο ιδανικός καμβάς γι’ αυτά τα βραχύβιας ζωής έργα που αν μη τι άλλο ανοίγουν πολιτιστικούς ορίζοντες στα παιδιά μας», λέει ο διευθυντής του σχολείου.

 

Συνάντηση με τον Πρόεδρο των ΑΝ.ΕΛ. κ. Πάνο Καμμένο

Σημερινή επίσκεψη του Προέδρου των ΑΝ.ΕΛ κ.Πάνου Καμμένου στο Πωγώνι.
Αναμνηστική Φωτογραφία με τον Ανεξάρτητο Υποψήφιο Δήμαρχο Πωγωνίου 
κ. Δημήτρη Μ. Κανακάκη.

Κύριο θέμα της συζήτησής τους ήταν  η διαπιστωμένη κλιμακούμενη έξαρση της παραβατικότητας και της εγκληματικότητας στον ακριτικό Πωγώνι.
Κοινή διαπίστωση ήταν ότι αυτό οφείλεται  στη κατάργηση των φυλακίων του Στρατού, στη κατάργηση των Αστυνομικών Σταθμών καθώς και στην αποδυνάμωση της Αστυνομίας.
 Λόγω της αθρόας ανεξέλεγκτης εισόδου κακοποιών από την γειτονική Αλβανία και της δραστηριοποίησης ημεδαπών κακοποιών από την ευρύτερη περιοχή, σε συνδυασμό με την αδυναμία της πολιτείας να προστατεύσει την ζωή, την ασφάλεια και τις περιουσίες των κατοίκων της παραμεθόριας περιοχής μας, η κατάσταση έχει επιδεινωθεί και έχει καταστεί ανεξέλεγκτη.

Αυτοδιοικητικές εκλογές 2014

Αυτοδιοικητικές εκλογές
Αλλάζει ο νόμος για τις δημοτικές εκλογές;
Ο χρόνος τέλεσης των δημοτικών εκλογών
Στην διεξαγωγή των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών στην ώρα τους, δηλαδή την 25 Μαΐου 2014 ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές, κατέληξαν οι ηγεσίες των δύο κομμάτων της κυβέρνησης, Ν.Δ. & ΠΑΣΟΚ μετά από αμφιταλαντεύσεις που δημιουργήθηκαν λόγω της εμμονής του Ευ. Βενιζέλου για μετάθεσή τους 1,5 έτος αργότερα ελπίζοντας ότι στο μεταξύ θα ανακάμψει το κόμμα του. Αυτό είχε διαφανεί και στο ετήσιο τακτικό συνέδριο της ΚΕΔΕ που έγινε στα Ιωάννινα στις 30&31 Μαΐου 2013.
Τρεις ήταν οι βασικοί λόγοι που τα δύο κόμματα οδηγήθηκαν σε αυτή την απόφαση:
1) Η απόφαση για παράταση των εκλογών θα δημιουργούσε κλίμα ηττοπάθειας, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν έτοιμος να «σηκώσει» το θέμα, κατηγορώντας τους κυβερνητικούς εταίρους ότι φοβούνται μία εκλογική αναμέτρηση.
2) Μπορεί να ικανοποιούσε ένα τμήμα των δημάρχων κυρίως της ΝΔ που επιθυμούν την παράταση της θητείας αλλά θα δημιουργούσε έντονη δυσαρέσκεια σε αυτοδιοικητικά στελέχη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που βρίσκονται στην αντιπολίτευση δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων και σε καμία περίπτωση δεν θέλουν κάτι τέτοιο.
3) Οι δύο κυβερνητικοί εταίροι ευελπιστούν ότι με την ταυτόχρονη διεξαγωγή αυτοδιοικητικών εκλογών και ευρωεκλογών η δυσαρέσκεια των πολιτών θα εκφραστεί κυρίως στην κάλπη για την ευρωβουλή με αποτέλεσμα να την «γλιτώσουν» οι υποψήφιοι των κυβερνητικών κομμάτων που θα επιδιωχθεί να είναι κοινοί σε ορισμένες, τουλάχιστον, περιφέρειες και μεγάλους δήμους.
Ποιες αλλαγές αναμένονται στο νόμο για τις δημοτικές εκλογές – Τέλος στα «κομματικά» ψηφοδέλτια
Παρά τις χλιαρές διαψεύσεις από κυβερνητικές πηγές, η αλλαγή του εκλογικού συστήματος στις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές αποτελεί προτεραιότητα για το Μέγαρο Μαξίμου, ως τμήμα ενός ευρύτερου σχεδίου για κοινούς υποψηφίους με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, ανάμεσα στους οποίους η "ποσόστωση" των προερχόμενων από τη ΝΔ θα είναι ιδιαίτερα υψηλή.
Οι κύριες αλλαγές που προτείνονται και κατά καιρούς έχουν διαρρεύσει στον Τύπο, είναι οι παρακάτω:
•Δύο χωριστά ψηφοδέλτια: Ένα με όλους τους υποψήφιους δημάρχους σε λίστα κατά αλφαβητική σειρά και ένα με όλους τους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους, που ναι μεν θα έχουν δηλώσει εκ των προτέρων τη στήριξή τους σε συγκεκριμένο υποψήφιο δήμαρχο, αλλά στο ψηφοδέλτιο δεν θα διακρίνονται οι δημοτικές παρατάξεις. Ανεξάρτητοι υποψήφιοι θα γίνονται δεκτοί στο ψηφοδέλτιο, εφόσον δηλώνουν ότι διατηρούν την ανεξαρτησία τους, συνεργαζόμενοι όμως με συγκεκριμένο υποψήφιο δήμαρχο.
•Επαναφορά του ποσοστού 42% για την εκλογή δημάρχου ή περιφερειάρχη από την πρώτη Κυριακή.
•Πλαφόν 3% ή 5% για την εκλογή των υποψήφιων δημάρχων ως δημοτικών συμβούλων.
•Ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του δημάρχου, προκειμένου να αντιμετωπισθούν προβλήματα στην περίπτωση που δεν έχει την πλειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο.
•Ενοποίηση της Οικονομικής και της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής.
Με τον τρόπο αυτό ορισμένοι πρωθυπουργικοί σύμβουλοι θεωρούν ότι θα προχωρήσουν πιο εύκολα οι συνεργασίες ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και έτσι, θα σταματήσουν, κυρίως, τη Χρυσή Αυγή και, δευτερευόντως, το ΣΥΡΙΖΑ.
Γενικά στο Κυβερνητικό στρατόπεδο επικρατεί η εντύπωση ότι η μέσω χωριστών ψηφοδελτίων ανάδειξη Δημάρχων και Δημοτικών Συμβούλων προσφέρεται για ευρύτερες υπερκομματικές υποψηφιότητες, ικανές να ανταπεξέλθουν στην αντιπολιτευτική ορμή του ΣΥΡΙΖΑ και στην «αντιπολιτική» ψήφο προς τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.
Αυτό το προτεινόμενο σύστημα αλλάζει τα μέχρι τώρα δεδομένα, δηλ. αυτή η πρόταση δεν έπαιρνε σάρκα και οστά έως τώρα διότι από την μία τα κόμματα μέσω των δημοτικών-περιφερειακών εκλογών μετρούσαν τις δυνάμεις τους και από την άλλη οι τοπικοί διοικούντες δεν ήθελαν να χάσουν τις “παρέες” τους και κυρίως να έχουν το δημοτικό συμβούλιο υποχείριο τους.
Δικαίωμα να υποβάλλουν υποψηφιότητα θα έχουν όλοι χωρίς να χρειάζεται να συμμετέχουν σε πολιτικές συντεχνίες και λαός θα ψηφίζει πλέον πρόσωπα και όχι κόμματα. Αν και η μετάβαση θα φέρει πολλές γκρίνιες και αναστατώσεις σε πολλά δημοτικά συμβούλια αφού τόσα χρόνια τα δημαρχεία ήταν τσιφλίκια για τους εκάστοτε δημάρχους και δημοτικούς συμβούλους τώρα θα πρέπει να προσαρμοστούν άμεσα στην νέα φιλοσοφία των δημοτικών εκλογών και της τοπικής αυτοδιοίκησης και όσο πιο γρήγορα το κάνουν τόσο το καλύτερο για αυτούς.
Το πιο πιθανό είναι να δούμε πολλούς “παλιούς” δημάρχους να αποχωρούν καθώς χωρίς κομματική στήριξη δύσκολα θα μπορέσουν να σταθούν.
Κάποιοι και μεταξύ αυτών η πλειοψηφία από τα σημερινά αυτοδιοικητικά στελέχη ισχυρίζονται ότι «Το νέο σύστημα ενισχύει τη λογοδοσία μεταξύ Δημάρχου και Δημοτικού Συμβουλίου αλλά μπορεί να οδηγήσει και σε πλήρη παράλυση, δηλαδή ο δήμαρχος, εφόσον δεν υπάρξει πρόβλεψη για τη σύνθεση του δημοτικού συμβουλίου, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα «αντίπαλο» δημοτικό συμβούλιο.»
Αυτός ο τρόπος διεξαγωγής δημοτικών εκλογών να υπενθυμίσουμε ότι υφί-σταται ήδη στην Κύπρο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι άλλοι «αντιμνημονιακοί» σχηματισμοί και κόμματα έχουν κατά καιρούς δηλώσει ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές θα στηρίξουν ανοικτά, πλατιές, δημοκρατικές, προοδευτικές κινήσεις και άτομα, με αναφορές στα κινήματα, με συμμετοχική αντίληψη, ουσιαστική αντιμνημονιακή κατεύθυνση, με ηθικό πλεονέκτημα και υψηλό αξιακό υπόβαθρο. Το οραματικό τους πλαίσιο θα εκφράζει τις αγωνίες και τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, για ισοπολιτεία και παραγωγική, κοινωνική, οικολογική και πολιτιστική αναγέννηση του τόπου.
Στα καθ’ ημάς : Τι γίνεται στο Πωγώνι;
Ο παλαιοκομματισμός λοιπόν, είναι εδώ, ενωμένος και δυνατός μάλιστα και σκοπεύει να αναδυθεί μέσα από τις στάχτες και την καταστροφή που ο ίδιος δημιούργησε.
Οι δύο δημοτικοί συνδυασμοί του Δημάρχου Κώστα Καψάλη και του επικεφαλής της Μείζονος Αντιπολίτευσης Γιάννη Ντόντη, προσδεμένοι στο κυβερνητικό άρμα της τροϊκανής κυβέρνησης δεν αρθρώνουν κουβέντα για το πώς κατάντησαν την Αυτοδιοίκηση τα μνημόνια και ο «Καλλικράτης».
Είναι έτοιμοι να παραχωρήσουν τμήματα του εθνικού εδάφους για την εγκαθίδρυση του κολαστηρίου της Ε.Ο.Ζ. Πωγωνίου στη Κακαβιά δίπλα από το «Κέντρο Κράτησης Μεταναστών» που θα την τροφοδοτεί με φθηνά χέρια.
Ο Κ. Καψάλης χαρακτηρίζει τις Ε.Ο.Ζ. ως εργαλεία Ανάπτυξης. Η ανάπτυξη αυτή όμως θυμίζει καμένη γή.
Ο Γ. Ντόντης δέχεται τις Ε.Ο.Ζ. «υπό όρους» φτάνοντας στα όρια του φανταστικού. Ποιος θα θέσει (=επιβάλλει) τους όρους; Εδώ η Κυβέρνηση της χώρας και δεν μπορεί
να θέσει όρους στη τρόϊκα.
Για το «Κέντρο Κράτησης Μεταναστών» στη Κακαβιά και οι δύο ήταν αντίθετοι και μάλιστα με εισήγηση του Δημάρχου τάχθηκαν ΚΑΤΑ της δημιουργίας του.
Παρ’ όλα αυτά στα πλαίσια του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών (ΣΕΜ) ο Αντιδήμαρχος και πρόεδρος ΣΕΜ Πωγωνίου, Β. Μάτσας, παρακολούθησε το σεμινάριο Επιμόρφωσης μελών των Συμβουλίων Ένταξης Μεταναστών (από τρίτες χώρες: δεν αφορά από κράτη με ειδική σχέση με την Ε.Ε. π.χ. Αλβανούς.)
Έχουμε μετανάστες από τρίτες χώρες στο Πωγώνι; Όχι !
Προφανώς έχουν σκοπό να μας φέρουν. Τα λοιπά συμπεράσματα δικά σας.
Καμιά κουβέντα για το πώς και γιατί ερήμην των τοπικών κοινωνιών βίαια μια αγροτοκτηνοτροφική περιοχή σαν το Πωγώνι, καταδικάζεται σε μαρασμό από μια κατ’ ευφημισμό «ανάπτυξη» που θέλουν να μας επιβάλλουν οι δανειστές μας και οι εδώ συνεργάτες τους. Σε καμιά περίπτωση δεν θα δεχτούμε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως το «Κέντρο Κράτησης Μεταναστών» στη Κακαβιά, που θα τροφοδοτούν με φθηνά εργατικά χέρια τα κολαστήρια της Ε.Ο.Ζ. και τα οποία θα θίγουν τα ήθη και τις κοινωνικές δομές του Πωγωνίου.
Μετά τα παραπάνω σε συνδυασμό με την απραξία της Δημοτικής Αρχής και της αντιπολίτευσης καθώς και του γενικότερου βάρβαρου πολιτικού κλίματος που επικρατεί στον τόπο μας, δεν είναι δυνατόν να συζητάς για την Τοπική Αυτοδιοίκηση στο Πωγώνι, για τα χάλια που έχει, για την χειρότερη προοπτική που προοιωνίζεται , αν δεν μιλήσεις για τα μνημόνια, για τον «Καλλικράτη», για τις πολιτικές δηλαδή που έχουν βάλει ταφόπλακα στο θεσμό και στην όποια ζωντάνια και προοπτική έχει απομείνει σ’ αυτό τον τόπο για καλύτερες μέρες.
Ο αγώνας στο Δήμο Πωγωνίου όπως και σε όλους τους Δήμους της χώρας είναι αγώνας πρώτα απ’ όλα για την επιβίωση του θεσμού με κύρια κατεύθυνση τη Θεσμική κατοχύρωση της αυτοτέλειας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και κυρίως καμία προσδοκία επιστροφής στο παρελθόν ή στο παρόν.
Αν υπάρχει μέλλον στην Τ.Α. , αυτό είναι σε πλήρη αντίθεση με το παρελθόν και το παρόν…
Ανεξάρτητα με ποιόν Νόμο θα πάμε στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές, εμείς, η σιωπηλή κοινωνία θα αγωνιστούμε για μια Αυτοδιοίκηση στην υπηρεσία του Δημότη.
-Δεν θα κρύψουμε ποτέ τίποτε από τον πολίτη
-Χωρίς εξαρτήσεις από συμφέροντα
- Με στήριξη και αλληλεγγύη στον δημότη που εξαθλιώνεται από τις μνημονιακές πολιτικές και την απουσία κάθε κοινωνικής πρόνοιας
- Με συμμετοχή του πολίτη σε όλα τα στάδια επιλογής και επεξεργασίας προγραμμάτων
- Με μηδενική ανοχή σε αδιαφανείς διαδικασίες, όλα στο φώς
-Με συνεπή αντίσταση στις πολιτικές του Καλλικράτη και των μνημονίων και σε όλες τις πολιτικές που καταστρέφουν τους πυλώνες της οικονομικής - και όχι μόνον- ανάπτυξης και ανασυγκρότησης.
Δημήτρης Μ. Κανακάκης
Αρχιτέκτων Μηχανικός
Επικεφαλής της Κίνησης Πολιτών Πωγωνίου «ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»